پرتوی گرم و رویاننده از خورشید وجود تو که می تابد، می فروزد، می بخشد و می رویاند. الهی، دور از شمیم رحمت و مهر تو، جز مشتی خاک هیچ نیستم. نگاه رحمت از من برمگیر و پرتو لطف در من شعله ور کن، آن قدر که فروزان شوم و بذرهای مهر را برویانم.

الهی! یاری ام کن به کسی که محرومم کرده، ببخشم. با کسی که از من بریده، بپیوندم و آنجا که گرمای مهربانی به خاموشی نشسته است، شعله ای از مهر و رحمت بیفروزم. مولایم علی (علیه السلام) ، راه رسیدن به رحمت تو را مهربانی می داند و می فرماید: رساترین چیزی که با آن می توان رحمت خدا را جلب کرد، آن است که در باطن با همه خیرخواه و مهربان باشی.

مهربانا! مرا سزاوار نیکی کردن در حق مردم ساز و از اهل خیرم قرار ده، تا با همه نیکی کنم و تصویری باشم از کلام امام محمد باقر علیه السلام که فرمود:

به هر کس که درخواست نیکی کرد، نیکی کن. اگر سزاوار نیکی بود، آنچه می باید، کرده ای و اگر سزاوار نیکی نبود، تو چنان کرده ای که شایسته توست.

پیام متن:

1. محبت و عنایت خداوند به انسان خاکی، سبب آراستگی او به صفات خدایی می شود.

2. سزاوار است مؤمن، خیرخواه واقعی و با همگان مهربان باشد، حتی آنان که در حق او بدی کرده اند.

پروین ریگی