آدم ها که عصبانی شدند ، جبهه نگیرید! برایشان یک لیوان آب بریزید، کنارشان بنشینید، در آغوششان بگیرید، با عشق و علاقه در چشمانشان نگاه کنید و بگویید چقدر وجودشان برای شما ارزشمند است، چقدر خوب است که هستند و چه اندازه دوستشان دارید..

خشم ، قهر ، کناره گیری و فریاد ؛ ارثیه ی اجدادیِ آدم ها نیست.

این ناگزیرترین حالتِ ابرازِ استیصال و رنج های درونیِ آدم هاست و نوعی اعتراض به دیده نشدن، شنیده نشدن و سردیِ عمیقِ رابطه هایی که نیاز به کمی توجه و رسیدگی و همدلی دارند.

آدمِ جنگیدن نباشید!

به خصوص برای آنهایی که ثابت کرده اند ارزش این جنگ، ارزش وقت و نیرو و ارزش زخمی شدنِ شما را ندارند.آدمِ آرامش باشید!

بگذارید کسانی‌ که از صمیمِ قلب و با تمام وجود دوستتان دارند و شما را به حقیقت همانطور که هستید و فقط به خاطر خودِ شما میخواهند، یا برای رسیدن به شما بجنگند یا به عشقِ شما به آرامشی دست یابند که در کنارِ شما، برای همیشه، دوست باقی‌ بمانند.

اگر همه ما درکِ بهتری از دوست داشتن و دوست داشته شدن و دوست ماندن می‌‌داشتیم، آنوقت چه لحظه هایی را می‌‌توانستیم ماندگار کنیم.

منبع:روانشناسی و زندگی

پریسا شهرکی