طبیعی است که گاهی کم بیاورند، کاسه ی طاقتشان سرریز شود و تمام حسرت و کمبود و بغض هایشان را از پشتِ خاکریزِ خشم و قهر و بهانه ، بیرون بریزند و چند دقیقه ی بعد ، پشیمان شوند.

آدم ها که عصبانی شدند ، جبهه نگیرید! برایشان یک لیوان آب بریزید، کنارشان بنشینید، در آغوششان بگیرید، با عشق و علاقه در چشمانشان نگاه کنید و بگویید چقدر وجودشان برای شما ارزشمند است، چقدر خوب است که هستند و چه اندازه دوستشان دارید .

خشم، قهر، کناره گیری و فریاد ؛ ارثیه ی اجدادیِ آدم ها نیست.

این ناگزیرترین حالتِ ابرازِ استیصال و رنج های درونیِ آدم هاست ،و نوعی اعتراض به دیده نشدن، شنیده نشدن و سردیِ عمیقِ رابطه هایی که نیاز به کمی توجه و رسیدگی و همدلی دارند ...

منبع:روانشناسی و زندگی

شهرکی