امام حسن عسکري (ع) و جنیان
پس از لحظاتى سفرهاى گسترانيدند و حضرت فرمود: دستهايتان را بشویيد و نام خدا را بر زبان جارى كنيد و مشغول خوردن طعام شويد.
ولى كسى جلو نيامد و دست بهسمت غذاهایى كه در سفره چيده بودند، دراز نشد و همه منتظر بودند كه ميزبان يعنى؛ امام حسن عسكرى (ع) مشغول شود. بعد از آن، حضرت به من خطاب نمود و فرمود: اى ابوجعفر! از طعام مؤمنين ميل كن، همانا كه اين طعام براى شماها حلال مىباشد و سپس افزود: علّت آنكه من قبل از شما ميهمانان، مشغول خوردن غذا نشدم، اين است كه چون تعدادى جنّ از برادران شما در كنار شما حضور دارند و من خواستم شما قبل از ديگران شروع كنيد؛ وگرنه من خود شروع مىكنم و چون امام (ع) دست مبارك خود را بهسمت غذا دراز نمود، ديگران هم مشغول شدند. در ضمنِ اينكه مشغول خوردن غذا و خرما بوديم، متوجّه شديم كه در كنار ما غذا برداشته مىشود و ظرف غذا خالى مىگردد، امّا كسى و دستى را نمىديديم. من با خود گفتم: اگر امام بخواهد، مىتواند كارى كند كه ما جنّيان را ببينيم، همانطورىكه آنها ما را مشاهده مىكنند و چون حضرت متوجّه افكار من و ديگران شد، دست مبارك خود را بر صورت ما كشيد و سدّى بين ما و جنّيان بهوجود آمد، سپس دستى ديگر بر چشمهاى ما كشيد كه بهراحتى جنّيان را مىديديم. در اينهنگام، خواستيم كه بلند شويم و با آنها مصافحه و معانقه كنيم، امام (ع) مانع شد و به تمام افراد اظهار نمود: احترام سفره و طعام از هر چيزى مهمّتر است، صبر نمایيد تا هنگامىكه غذا تمام شد و سفره را جمع كردند، برادران شما حضور دارند و هر چه خواستيد انجام دهيد. ولى موقعى كه دقيق آنها را نگاه و بررسى كرديم، ديديم كه بسيار ضعيف و لاغر اندام بودند و اشك از گوشههاى چشمشان سرازير بود و با يكديگر آهسته زمزمه داشتند.
به خدمت حضرت عرض كرديم: ياابن رسولاللّه! آيا جنّيان هميشه به اين حالت هستند؟
فرمود: خير، آنها همانند شما انسان۔ها همهگونه هستند و حالتهاى مختلفى دارند، اينهایی كه در كنار شما نشستهاند، زاهد و قانع مىباشند و هيچ غذایى نمىخورند و آبى نمىآشامند، مگر با اذن و اجازه پيغمبر يا امام (عليهمالسلام)، چونكه ايشان در همه امور تابع و مطيع حجّت خدا و امام خود خواهند بود و.... بعد از صحبتهاى مُفصّلى، امام (ع) دست خود را بر چشمهاى ما نهاد و پس از آن ديگر نتوانستيم جنّيان را تماشا كنيم. سپس بر چنين توفيقى كه نصيب ما شد و توفيق يافتيم كه در چنين مجلسى و نيز بر سرِ چنين سفره و طعامى در محضر مبارك امام و حجّت خدا شركت كنيم، شكر و سپاس خداوند متعال را بهجا آورديم و آنرا يكى از معجزهها و نشانههاى امامت دانستیم۔
هداية الكبرى حضينى: ص 333
ثریا۔ الف
